Moraal

Het is een keer gebeurd. Ik geef het toe en ben er uiteraard niet trots op. Ooit heb ik een tegenstander met een donkere huidskleur beledigd. De woorden die ik gebruikt heb weet ik niet meer. Maar ze waren niet mals. Het gebeurde in een opwelling. Zoals de meeste ellende ontstaat omdat je er niet over nadenkt. De jongen maakte een overtreding tegen me en ik reageerde verbaal ondubbelzinnig hard. Het waren de frustraties van een speler die de mindere was.

De racistische opmerking kwam aan. Zo hard dat de jongen even niets meer wist terug te zeggen. Het speet me meteen en toen ik na afloop van de wedstrijd mijn excuses wilde maken weigerde de jongen iedere toenaderingspoging. Ik snapte niet waarom ik me zo had laten gaan. Om ongeveer met Michael Dingsdag te spreken: ik heb enkele donkere vrienden en stem al mijn hele stemgerechtigde leven SP.

Dingsdag beledigde Elia tijdens de bekerfinale tussen Heerenveen en Twente. Die wedstrijd is ruim een halfjaar geleden gespeeld, maar Elia kwam er deze week toch nog even op terug in VI. Elia’s huidskleur en moeder werden grof beledigd. Dingsdag ontkende in alle toonaarden en dat slaat natuurlijk nergens op. Waarom Elia er nu, zoveel maanden na het incident, over wil praten weet ik niet. Al heeft hij recht van spreken: dergelijke hardvochtige en domme scheldpartijen zijn na een halfjaar nog niet verjaard. En Dingsdag heeft het natuurlijk gezegd. Zulke dingen bedenk je niet.

Dingsdag kwam eerder dit seizoen ook al negatief in het nieuws. Hugo Borst, die wat mij betreft de bokaal voor Moraalridder van het Jaar 2009 op zijn schoorsteenmantel mag zetten, beschimpte Dingsdag in een aflevering van Studio Voetbal. ,,Gestoord”, noemde Borst de verdediger van Heerenveen toen het televisieprogramma een overtreding van Dingsdag toonde.

Diezelfde Borst heeft ook een hekel aan Kenneth Perez. De Deen schold in zijn Ajax-tijd de grensrechter van dienst uit. De man werd beledigd om zijn huidskleur. Borst heeft het Perez nooit vergeven. Perez’ medespelers bij Twente wel. Ik zie hem tenminste regelmatig arm in arm een doelpunt vieren met Blaise N’Kufo. En die is zo zwart als roet en kennelijk wel vergevingsgezind.

Borst las bij Studio Voetbal niet heel lang geleden een brief voor die hij had gekregen van een oud-leerling van de LTS. De LTS’er, en ongetwijfeld velen met hem, was beledigd door Louis van Gaal. Die had het intellectuele vermogen van leerlingen van de technische school gekrenkt. Borst nam het vervolgens op voor alle LTS’ers en preekte schaamteloos de tekst van het e-mailtje.

Borst sloeg vorige week een modderfiguur door bondscoach Bert van Marwijk voor jokkebrok uit te maken. De kwestie betrof Wesley Sneijder. Die zou een opmerking hebben gemaakt over het magere salarisstrookje van Piet Velthuizen wat gehoord was door perschef Kees Jansma die het vervolgens off the record doorvertelde aan Henk Spaan, waarna Borst het onschuldige kleedkamertafereel in smakeloze stukken op het bordje van Van Marwijk serveerde. Het werd een rel, tot groot vermaak van onder anderen Johan Derksen, mijn nummer twee op de Moraalkalender 2009.

Ze doen zelf nooit iets fout, deze heren van de analyse. Ze schijnen vlekkeloos te zijn en nemen zelden een woord terug. Meesters in het beledigen, leeghoofden op het gebied van zelfspot. Pantalic werd door Derksen na één wedstrijd al geknipt en geschoren. Zelfs na 10 goals in 19 officiële wedstrijden, een stuk of 10 assists, slechts één gele kaart en een constante stroom complimenten van je medespelers, houdt Derksen vol dat Ajax ‘een miskoop’ in huis heeft gehaald. Derksen en Borst doen aan ‘kijkcijferjournalistiek’, waarin de nuance plaats heeft moeten maken voor de ‘lul’ van Wesley Sneijder. Want daar gaat het vooral over. Niet over Wesleys vrije trappen, maar over 's mans potentie in relatie tot vriendin Yolanthe. Ook zo’n zin in 2010? Ik wel. Prettige feestdagen allemaal.

Radboud Droog

• link
• Doorsturen
• Printen
• Bookmarken

• deel dit artikel op: