RADBOUD DROOG: Aanpassen
God heeft ons woorden gegeven om onze gedachten te verbergen. Ik vind het een prachtige regel en kwam ´m deze week in een krantenartikel tegen. Nu geloof ik niet in God, maar wel in het gegeven dat achter mensen met grote bekken meestal kleine denkers schuil gaan. Het zijn de mensen op de voetbaltribunes die de moeder van de scheidsrechter een hoer noemen. Vaders die, soms in het bijzijn van hun kinderen, de tegenstanders verbaal verminken. Omdat ie nu eenmaal van de tegenpartij is.
Mensen die op internet hun ongezouten mening geven. Want dat is zo lekker eerlijk. Zeggen wat je van iemand vindt, want dat gebeurt in dit land veel te weinig. Onomwonden vaststellen dat iemand een geitenneuker is of een kapitalistische kindermoordenaar. En dan het e-mailtje ondertekenen met een schuilnaam. Anoniem. Altijd anoniem. Wel zo veilig. Ik weet het zeker: anonieme schelders schrijven nooit hun naam omdat ze in de grond van hun hart wel weten dat ze fout zitten. Het punt is evenwel dat dergelijke scribenten de grond van hun hart zo zelden beroeren. Ze hebben zoveel woorden gebruikt dat de gedachten ermee begraven zijn.
Voetbal is oorlog, maar voetbal verbroedert gelukkig ook. PSV is gek op zijn spelverdeler Ibrahim Afellay. Moslim. Zijn geloofsovertuiging komt gelukkig bijna nooit ter sprake. Bijna nooit, want het gebeurt soms dat de getalenteerde voetballer over de schreef gaat. Dat hij een onnodige gele kaart krijgt en dat er dan afloop door een analyticus fijntjes wordt opgemerkt dat het opvliegende karakter nu eenmaal in de aard van ‘dat soort jongens’ zit. Vaak zegt de analyticus er nog even bij dat het daarom goed is dat de trainer een type vaderfiguur is die wel met dat soort jongens kan omgaan. Danko Lazovic is een snel geïrriteerd mannetje. Dat hebben die jongens van de Balkan nou eenmaal. Lazovic hielp laatst een voetballer van de tegenpartij overeind. Sportief gebaar, maar het werd niet opgemerkt. Niet door de analyticus althans, wel door zijn directe tegenstander. Was het door analyticus gezien, zou hij dan hebben gezegd dat dát typisch Balkan is? Dat Serviërs in het algemeen een hoffelijke inborst genieten en dat ze het woord respect doorgaans met hoofdletters schrijven?
Onlangs bleek uit onderzoek dat van alle Europeanen de Nederlanders het vaakst aan ‘internetterreur’ doen. Ik keek er niet van op. Lees alleen de reacties – gelukkig lang niet allemaal – over het vertrek van Ron Jans naar Heerenveen. Hoogverraad, pleegt Jans volgens veel supportersfora. Jans heeft prachtig werk geleverd in Groningen en vindt Heerenveen een mooie club. Vooral qua ligging, omdat het gezin Jans niet hoeft te verhuizen en omdat opa Jans zo graag in de buurt van zoon Ron wil zijn. ‘Jans laat ons in de steek!’
Maar ik keek er niet van op, zoals ik me ook niet meer verbaas over het Oranje-feest in het Holland Heineken House in Vancouver. Of radiodeejay Edwin Evers die met zijn gevolg de Canadese ether verstoort. Of Jantje Smit, Jannes, Nick en Simon en Frans Duijts tijdens een Tros-feest in de Oostenrijkse sneeuw. Omringd door honderden hossende oranjegekleurde après-ski-fanaten die zich comazuipend in het Tiroler nachtleven storten. Want dat kunnen we goed: feestvieren, in andermans land. Stel je eens voor: een enorme tent op het Scheveningse strand met een paar honderd Turken die de nieuwste hit van Tarkan mee blèren, terwijl de schalen baklava rondgaan in de kring die zich rond de buikdanseressen heeft gevormd. We schreeuwden moord en brand. Ze moesten zich aanpassen aan de normen en waarden van ons land. Het wordt tijd voor verandering. Het wordt tijd voor Geert Wilders… We zouden weer woorden gebruiken en onze gedachten verbergen.
Radboud Droog
Reacties (2)
Zelden heb ik een column zo vol gemeenplaatsen ondersteund door non-argumenten gezien.
Aldus M9M9, die daarmee op ondubbelzinnige wijze het gelijk van de columnist aantoont.
Groet, Rene Waning ;-)