RADBOUD DROOG: Voetbalmoe
Vooropgesteld. Ik ben een positief ingesteld mens. Het glas is halfvol, zeg maar. Maar alles heeft zijn grenzen, zelfs dat onbegrensde positivisme van mij. Ik was het allemaal kwijt, bén het kwijt. Ik lijd aan verregaande vormen van voetbalmoeheidsverschijnselen.
Voetbalmoe dus. Snakkend naar het einde. Na enig zelfonderzoek stel ik vast dat de eerste symptomen zich al vroeg openbaarden. Want op welk amateurveld ik dit jaar ook stond, ik werd pas gelukkig wanneer de wedstrijd afgelopen was. De scheldende voetballer, de aanstellerige voetballer, de onthutsend zwakke voetballer, de trainer die zich een hartaanval voorwendt omdat de penalty onterecht is. De meelevende supporter…
Naar voetbal kijken is soms zelfkastijding. Maar dan een lekkere vorm ervan. Bijna elke avond kijk ik naar RTL Boulevard. Vreselijk programma. Dan scheld ik onafgebroken tegen Albert Verlinde. Vreselijk programma, maar heel geschikt om je aan te ergeren. Voetbal is een beetje mijn RTL Boulevard geworden.
Het amateurvoetbalseizoen zit er bijna op, de profs moeten helaas nog even. Met als eerstvolgende dieptepunt het duel tussen Inter en Bayern. Beter gezegd: de wedstrijd tussen Mourinho en Van Gaal. Het profseizoen krijgt het einde dat het verdient. Een voetbaljaargang die me hetzelfde onbestemde gevoel bezorgt als een film van Lars von Trier. Met bijrollen voor Jan Vertonghen, Raymond Atteveld, Aad de Mos, Gertjan Verbeek, Dirk Scheringa, verslaggever Joep Schreuder, de burgemeesters Ahmed Aboutaleb en Job Cohen, Dick Advocaat, RKC, Veendam, MVV, Willem II, Haarlem, belchinezen, Theo Jansen, hooligans en Demy de Zeeuw die het begrip matenaaien een nieuwe dimensie gaf.
De hoofdrollen gaan naar Louis van Gaal en José Mourinho. Goede trainers, dat moet je er dan altijd even bijzeggen, maar zo vervelend! Een van beiden gaat de derde prijs van het seizoen ophalen. Een gedachte die ik moeilijk los kan laten. Want wat wordt het: de pedante tred, de verbeten trek rond de mond, de opengesperde ogen van Mourinho? Of de ‘ik heb het al voorspeld’-repliek van Van Gaal gevolgd door een genante vertoning op een balkon in München. Zaterdagavond na het laatste fluitsignaal meteen zappen. Het gedrag van beiden schuilt in een chronisch gebrek aan zelfreflectie. Er is vermoedelijk ook niemand in hun omgeving die hen corrigeert. Of juist wel, maar ze luisteren niet meer. Ze zijn hun relativeringsvermogen kwijt. En als dat gebeurt, ik spreek uit ervaring, ga je rare dingen zeggen of schrijven. Laat ik daarom maar stoppen met de woorden: ik ben de beste columnist van Leeuwarden,…, de beste van Friesland,…Nee, ik ben de beste columnist van Nederland. En straks wellicht ook van Europa.
Radboud Droog
Reacties (0)