RYNK BOSMA: coach als spiegel
Gebeeldhouwd in een bijna bovenaardse somberheid en ondoorgrondelijkheid, Vincente del Bosque. Coach van Spanje, het meest frivool spelende, beste voetbalelftal ter wereld. Maar niets van al die vrolijkheid binnen de lijnen lijkt greep te krijgen op de zwaarmoedige gelaatstrekken van de voormalige verdediger van Real Madrid. Het lijkt alsof hij de zorgen van al die oude mannetjes in de dorpen tussen Castilla-La Mancha en Castilla-León op zijn schouders meetorst. Mannen onder platanen, hoofden gevuld met voetbal en wijn, met de rug naar de al jaren kijvende echtgenote achter de dikke witte muren van het echtelijk huis. Hun melancholieke blik over de Spaanse hoogvlakte is voor even verplaatst naar de rode brigade van Spanje en naar de dug-out waar Del Bosque zichtbaar hun melancholie deelt.
Er zijn collega’s van de Spanjaard die in dit opzicht het spel van hun ploeg beter weerspiegelen. Neem de oneindig gekwelde gezichten van Marcello Lippi en Fabio Capello. In jaren beiden ouder dan Vincente del Bosque, naar uiterlijk immer jeugdiger tot het WK in Zuid-Afrika begon. Niemand kan zo mooi gekweld kijken als Marcello Lippi. Alles wat de mens in het leven kan overkomen teruggebracht in één gegroefde blik. Verstolen tranen loeren op hun kans, terwijl collega Capello zijn gelaten blik achter bril wanhopig tracht weg te stoppen achter de punten van zijn schoenen.
Het leven in blikken wordt geheel anders als de camera’s zich richten op Diego Maradona. Een maagdelijk gezicht, zonder diepere sporen van een al te zwaar leven. Een kind vermomd als volwassen operazanger die ongestraft valse noten kan zingen zonder dat iemand het hem ooit aanrekent. Hij danst boven de wet, ontwapent iedereen met gedrag dat nooit de kinderkamer heeft verlaten. Een kus hier, een roep om een kaart daar, het maakt niet uit. Over hem zal niemand schrijven ‘Dank Eddy Merckx, dank legende zonder franje’ zoals gebeurde toen de Belgische wielerheld Eddy Merckx vorige week 65 jaar werd.
Het leven als kinderpartijtje, slingers, ballonnen, taartjes, het decor van Maradona waar in het verleden alles wat boef was vrij spel had. Nu, halverwege het leven, is de kinderkamer in al zijn glorie hersteld. Laat hem nog een paar rondes doordartelen, hopelijk overleeft hij straks het hogere taktische steekspel als sterkere tegenstanders in beeld komen. Bijvoorbeeld het Spanje van Vincente del Bosque. Argentijnse speelsheid tegenover Castillaanse melancholie in de dug-out als fraai contrast van wat zich op het veld afspeelt: Spaanse speelsheid tegenover Argentijnse zakelijkheid. En dat is de overeenkomst tussen beide coaches: beiden zijn geen spiegels van hun eigen elftal.
Rynk Bosma
Reacties (0)