ARJAN BRONDIJK: God in Frankrijk
Verwachtingen zijn onze ziektes die ons telkens teleurstellen, orakelde abstract kunstschilder Emile Snelle van Vollenhoven. Normaliter zijn de gedachtegangen van kunstenaars niet te volgen en van lieden die zich bezighouden met abstracte kunst (in de volksmond: geklieder) al helemaal niet, maar in dezen heeft Emile gelijk.
Neem het WK voetbal. De verwachtingen waren hooggespannen, maar tot nu zijn de wedstrijden niet om aan te zien. Uiteraard heeft dit niet te maken met het niveau van de spelers, maar met de bal, de scheidsrechters, de luchtweerstand, de Vuvuzela’s, de grasmat, het wc-papier in de kleedkamers, de kwaliteit van de suiker in de thee en de kleur van dug-outs.
Ondanks het feit dat er doorgaans nog meer te beleven valt bij duels tussen FC Fochteloo en Diever, pakken zowel de commerciële televisiestations als de publieke omroep flink uit. Wiens 'honger naar de bal' na drie potjes geklungel in de marge nog niet is gestild, kan in de late avonduren terecht bij Studio Sportzomer van Jack van Gelder, of bij het door Voetbal International gesponsorde VI Oranje. Vaak kies ik voor laatstgenoemd programma, vanwege Johan Derksen en René van der Gijp. Naast de humor van de voormalige rechtsbuiten van PSV, zijn diens kennis van zaken en – meer nog – diens oprechte verbazing over het gedrag van de spelers redenen om te kijken. Van der Gijp was bijvoorbeeld verbijsterd bij het zien van de beelden van de Franse aanvaller Anelka, die naar huis werd gestuurd nadat zijn de Franse bondscoach had beledigd. De spits van Chelsea oogde op vliegveld Heathrow als een Amerikaanse rapper, inclusief zonnebril en capuchon. Lak aan iedereen. Vervreemd van de wereld om hem heen, de realiteit. Iemand, die volgens Gijp, volledig de weg kwijt is. Net als veel van zijn voetbalcollega’s. En daarmee heeft hij natuurlijk een punt. De Anelka’s van deze tijd zijn ook van een andere planeet, maar of dat hen kwalijk kan worden genomen betwijfel ik. Evenzeer of dit iets is van de laatste tijd. Marco van Basten werd begin jaren negentig bijvoorbeeld gevraagd wat een bijstandsmoeder per maand ontving. Hij schatte ongeveer vijfduizend gulden. Dat was in een tijd dat spelers van het kaliber Van Basten voor anderhalf miljoen gulden van club veranderden. Nu moet door Sportclub Heerenveen voor een doorsnee verdediger als Calvin Jong-A-Pin al twee miljoen euro op tafel worden gelegd om hem los te weken van Vitesse, om over de 93 miljoen euro die Real Madrid betaalde voor juffertje Cristiano Ronaldo nog maar te zwijgen.
Maar terug naar Anelka, die vanaf zijn zeventiende als een hoer van club naar club ging, en daardoor het totaalbedrag van al zijn transfers tot 124 miljoen euro zag stijgen. Als men bedenkt dat de Fransman daarvan een deel direct op zijn bankrekening krijgt gestort en zijn jaarsalaris meer dan drie miljoen euro bedraagt, is het ook niet vreemd dat hij de realiteit van alledag uit het oog verliest. Dan voel je je niet alleen God, dan ben je God.
Alleen op dit moment even niet in Frankrijk.
Arjan Brondijk
Reacties (0)