ARJAN BRONDIJK: Afscheid
Een voetballer voelt haarfijn aan wanneer het tijd wordt om de kicksen definitief aan de wilgen te hangen. Een groot deel kiest het juiste moment, een klein deel gaat net een seizoen (of twee) te lang door. Philip Cocu is een voorbeeld van een speler die in de eerste categorie valt. Hij kondigde zijn afscheid aan kort nadat hij zijn club PSV naar de derde landstitel op rij had geschoten (ik laat daarbij de paar wedstrijdjes die hij nadien nog speelde voor Al-Jazira Club gemakshalve buiten beschouwing). Een waardig slot van een indrukwekkende carrière die begon bij AZ en via Vitesse, PSV en Barcelona uiteindelijk eindigde bij de Brabantse trots. Met vijf kampioenschappen, twee nationale bekers, een Super Cup, een Europese Super Cup én meer dan honderd caps behoort de in Eindhoven geboren dynamische middenvelder tot één van de meest succesvolle vaderlandse spelers.
Maar, zoals gememoreerd, zijn er ook spelers die hét moment niet goed aanvoelen. Denk aan Patrick Kluivert, toch ook iemand met een indrukwekkende erelijst. Na zijn periode bij Ajax en Barcelona haalde de Amsterdammer nooit meer zijn niveau. Mede daardoor verliepen zijn avonturen bij Newcastle, Valencia en PSV desastreus. Kluivert bleef echter hoop houden op een ommekeer en tekende na zijn mislukt avontuur in Eindhoven bij Lille, maar ook in Frankrijk oogstte hij amper successen. Integendeel, trainer Claude Pruel liet Kluivert vaak op de bank plaatsnemen.
Het verschil tussen Cocu en Kluivert is, dat veel voetballiefhebbers waarschijnlijk bij de naam Cocu de sierlijke voetballer voor zich zien die in zijn nadagen PSV bij de arm nam én bij de naam Kluivert denken aan de stuntelige trage spits die bij PSV kansen omzeep hielp en door de Kahs en Schenkels van deze wereld uit de wedstrijd werd gespeeld.
Van Cocu en Kluivert naar Ronnie Medema, die onlangs aankondigde op een lager niveau te gaan voetballen bij zijn club Middelstum, is uiteraard een enorme stap. Maar toch zijn er veel overeenkomsten. Wie Medema niet kent, adviseer ik een willekeurig duel van Bayern München of het Nederlands elftal te bekijken en zijn of haar focus te richten op Mark van Bommel. Zelfde loop, zelfde grimas op het gezicht, zelfde gedrevenheid, dezelfde wil om een wedstrijd naar zijn hand te zetten, alleen een iets minder gespekte bankrekening.
De aanvoerder van de blauwhemden debuteerde op zijn vijftiende in de hoofdmacht en vindt het na twintig jaar welletjes. Kleine blessures, het gezinsleven en het steeds groter wordende verschil in beleving tussen hem en de jongere generatie zullen daarbij een rol hebben gespeeld. In zijn slotduel in de hoofdmacht van de blauwhemden zag ik hem aan het werk op het veld van De Fivel in Zeerijp, waar na verlening werd verloren van SC Loppersum. Medema, als libero geposteerd, probeerde zijn club in de tweede klasse te houden, maar slaagde niet in die missie. Zijn besluit om te stoppen begrijp ik, maar mijns inziens komt dat afscheid één seizoen te vroeg. De Medema die op een zonovergoten grasmat in Zeerijp sleurde, vloekte, corrigeerde, stuurde en zijn teamgenoten bij de les hield, was nog dezelfde als de speler die ik in mijn actieve periode mee heb gemaakt. Iemand met een ijzeren conditie, een bewonderenswaardige temperament en nog altijd de onvoorwaardelijke wil om te winnen. Iemand ook die het, gezien zijn kwaliteiten, op een hoger niveau had gered. Een type speler die Middelstum komend seizoen node zal missen.
Reacties (0)