MARTIJN FOLKERS: Oogkleppen op Corpus den Hoorn
Op het moment dat je vertrekt bij je oude club, besef je eigenlijk hoe goed het er was. Ik ben een type dat altijd en overal een mening over heeft en dat heeft me in een unieke positie gebracht. Het maakt me momenteel bestuurslid van SV Mussel en daarnaast ben ik speler van The Knickerbockers 12. Zo’n anderhalf jaar geleden maakte ik echter een beslissing waar ik een maand later alweer spijt van had.
Het was de winter van 2008 toen Michel Hoving me vroeg om bij Gronitas te komen voetballen. We waren met allemaal gasten uit de regio Stadskanaal die zich wilden conformeren tot vriendenploeg. Spelers waar ik in de jeugd nog tegen had gevoetbald werden nu mijn ploeggenoten en in februari 2009 was het zover: onze zelfbenoemde vedetteploeg trad aan op de training op Corpus den Hoorn. De start was echter vals: we zouden gezamenlijk met zaterdag 3 gaan trainen, zo besloot het bestuur, maar de spelers van dat elftal zaten daar niet echt op te wachten. Na een training, op reserve 6e klasse niveau uiteraard uitmondend in een partij, kwam er een week later de weinig gastvrije mededeling dat we het zelf maar moesten uitzoeken. Zonder hesjes en ballen ging dat moeilijk, dus meelevend dat zaterdag 3 was, kregen we welgeteld een bal om een gehele training mee te trainen. Ondertussen mocht ik wel even bij bestuurslid Gé van der Wal op audiëntie komen, want we hadden een te kleine selectie om het daaropvolgende seizoen een elftal te beginnen. We moesten zo snel mogelijk aan alle verplichtingen voldoen, want dit waren volgens hem geen afspraken. Dat we slechts een kwart veld tot onze beschikking hadden en onze eigen ballen van huis meenamen, was slechts voor de statistieken. Maar vooruit, na acht weken training hadden we dan wel hesjes. Toch een mooi gebaar van een club die jaarlijks tienduizenden euro’s in de eerste zondagselectie steekt.
Ondertussen was het mei en ikzelf was in volle voorbereiding voor een buitenlands avontuur. Niet op voetbalgebied, want een uiterst beperkte aanvaller is nou eenmaal nergens gewild, maar een stage bracht al meer mogelijkheden met zich mee. Desalniettemin vond het bestuur van Gronitas het gepast om ons aan te manen qua betalingsverplichtingen. De club stond volledig in zijn recht, want je hebt nou eenmaal contributieverplichtingen, maar het ging puur om de manier waarop. We kregen nooit het gevoel dat we welkom waren en ondanks onze flinke bijdrage aan de kantineomzet, was de benadering van clubmensen nou niet bepaald vriendelijk. Om over de aangeboden faciliteiten nog maar te zwijgen. Alleen wijlen bardame Trijn Mulder kan ik me nog herinneren als positief punt.
Nu, anderhalf jaar later hebben we ons als team geconformeerd aan The Knickerbockers. Nu hoor ik u denken, dat is toch ook geen club die de trainingsfaciliteiten prima op orde heeft? Nou, dat valt reuze mee. De club heeft een trainer voor ons ter beschikking gesteld en ook hebben we voldoende ballen waarmee we intrappen. Daarnaast zijn we op introweekend naar Schiermonnikoog geweest en organiseerde de club een spectaculair openingsfeest. Een vereniging die warmte uitstraalt en zichzelf vooral niet te serieus neemt.
Afgelopen week las ook ik het bericht dat de Belastingdienst een naheffing bij Sportclub Gronitas heeft moeten doen. Bestuurslid Gé van der Wal probeerde het bericht nog te ontkrachten door een persverklaring op de eigen website te laten uitbrengen met de boodschap dat er niets aan de hand is. De boeken schijnen zelfs voorbeeldig op orde te zijn. Daarmee verloor hij zijn geloofwaardigheid. Voorzitter Ben Huizinga had namelijk in de krant al gemeld dat er inderdaad ‘financiële probleempjes’ zijn. Een paar dagen later stapte hij zelfs op als voorzitter wegens ‘belangenverstrengeling’.
Ik wens Gronitas dit seizoen veel succes, maar ik kijk er niet van op als de club in december te maken heeft met spelers die vertrekken omdat er geen geld is voor de premies. Het woord clubliefde is slechts bij enkelen bekend en van fatsoenlijk beleid is evenwel geen sprake. Het is nu ook te verklaren dat spelers bij bosjes richting Corpus verkasten en er ook net zo snel weer vertrokken. Trainer Jan Korte schijnt een neusje te hebben voor roerige clubs. Je zou hem bijna gaan aanwijzen als hoofdverdachte.
Martijn Folkers
Reacties (1)
Mooi stukje tekst! En bepaald geen reclame voor Gronitas maar dat boeit mij persoonlijk ook vrij weinig, zo ga je niet met spelers om die je clubkleuren verdedigen.