In de vakantie
Als het aan de trainer ligt voert de voetballer het op de laatste bijeenkomst uitgereikte schema uit. Een duurloopje of twee per week, elke dag even een balletje hooghouden bij de tent en als het meezit een partijtje op de camping, want het is belangrijk dat een sporter in de vakantie in beweging blijft. Nu en dan een wijntje of biertje moet kunnen, maar elke zichzelf respecterende oefenmeester drukt zijn mannen op het hart voorzichtig te zijn met spijs en drank, vooral in Mediterrane landen. Je bent zo drie weken aan de race vanwege bedorven olijfolie of een mosseltje waarvan de houdbaarheidsdatum in het vorige decennium ligt. Verse salades, fruit, geroosterd vlees en veel water en sapjes, dat is wat een mens nodig heeft om fit te blijven. De visie van de trainer: het scheelt een slok als de selectie fris en monter op de eerste training verschijnt.
Als het aan de amateurvoetballer ligt boekt hij het eerste vliegtuig naar Mallorca, gaat achterover op de bar liggen en slikt alles door wat in zijn keel gegoten wordt. Ademhalen is tijdsverlies. Slapen is helemaal voor sukkels en de enige keer dat dit menstype, deze kroon op de evolutie, in drie weken tijd in zijn bed ligt is met een chickie. Alle jongelingen die een vakantie boeken naar een van de prachtige badplaatsen van Spanje of Canarische eilanden hebben twee missies: zo veel mogelijk zuipen en zo veel mogelijk neuken. Eten doen ze bij Friet van Piet en Kroket van Ed. Niet uitgesloten moet worden dat de voetballer het slapen zo lang mogelijk kan uitstellen door regelmatig een lijntje of een pilletje tot zich te nemen en anders zijn er de energy drinks. Je hartslag gaat naar driehonderd keer per minuut, maar je wordt niet moe en na vier van die blikjes is het hongergevoel ook weg. Met als gevolg dat hij er bij terugkeer uitziet als een ontplofte pad of als Johnny Winter op het hoogtepunt van zijn heroïneverslaving. De visie van de voetballer: vakantie is vakantie.
Wat is wijsheid?
Het meest logische is het verhaal van de trainer. Wat is er tegen om af en toe de loopschoenen aan te trekken? Het kost je anderhalf uur per drie dagen en je voelt je fitter. Eerlijk gezegd: het is de moeite niet. Je moet het alleen doen. Daarvoor en daarna kun je doen waar vakantie voor bedoeld is: uitrusten.
Anderzijds, dan ben je wéér met voetbal bezig. Uit eigen ervaring weet ik dat ik in mijn jonge jaren de hele week met de wedstrijd van zaterdag in mijn hoofd zat. De ene dag wat meer dan de ander, maar school en werk hingen er een beetje bij. Wat het leven interessant maakte was het weekeinde. Dan werd er gevoetbald en daarna ging je op stap. Een competitie duurde toen 22 ronden, dus 22 weken. Voeg daarbij afgelastingen, voorbereiding en winterstop en je bent er tussen de 35 en veertig weken per jaar mee bezig. Dan is het niet zo gek dat je tijdens de vakantie denkt: nu wil ik even niks en al kom je terug met een SOA of alcoholvergiftiging, de geest is helemaal leeg.
De vraag is ook of het echt nodig is om in de vakantie de conditie op peil te houden. Ik bedoel: waar hebben we het over? Amateurvoetbal. Mij is verteld dat iemand die vanaf zijn jongste jeugd aan sport doet een soort van basisconditie heeft. Je begint in augustus nooit helemaal op nul. Al zie je eruit als Sugar Lee Hooper of Solomon Burke, binnen drie weken haal je de coopertest en echt wedstrijdritme doe je toch pas op als de competitie aan de gang is. In de regel begon het bij ons een paar weken voor de winterstop lekker te draaien. Tenminste, als het lekker ging draaien.
Ik weet niet hoe het nu is, het zou kunnen dat amateurvoetballers zich tegenwoordig wel aan trainingsschema’s houden, in mijn tijd bleek het een uitzondering. Er waren een of twee die hadden wat gelopen, maar afgaand op de Hawaii-shirts en wanstaltige shorts waarin mijn teamgenoten voor de eerste training arriveerden, leek het er eerder op dat een groep buschauffeurs per ongeluk op Sportpark Ceresdorp was beland in plaats van bij een Weinstube in Cochem, dat dan de A-selectie klaar was voor een nieuw seizoen. Er waren jongens bij die herkende ik gewoon niet. Iedereen was poepbruin, behalve een. Alleen Wilbert zag eruit als zijn bleke zichzelf. Al vielen de mussen dood van het dak, hij bleef binnen zitten blowen, muziek luisteren en tv kijken, net als de overige 46 weken van het jaar. Wilbert was ook de enige die er zin aan had. De rest zuchtte en klaagde over pijntjes en blaren en pas na een week duurlopen en sprinten zag je mensen langzaam hun oude figuur terugkrijgen.
Na twee weken begon het ook weer wat op voetballen te lijken en na vier weken was je er min of meer weer klaar voor. Het aantal mutaties bij een kleine vereniging als de onze was bovendien op de vingers van een hand te tellen, dus je hoefde niet echt te vechten voor een basisplek. Ik heb het een jaar moeilijk gehad, toen belandde ik tijdelijk in het tweede, maar in principe keek je jaar in jaar uit tegen dezelfde koppen aan. Ik koos daarom altijd voor niks doen. Al ben ik helaas nooit in Mallorca geweest.
Herman Sandman
Reacties (3)
Ach, je kunt er ook voor kiezen om tijdens het seizoen niet te gaan trainen. Bj Nieuw-Buinen is dat dé sleutel tot succes.
Wat is er toch met dat Nieuw-Buinen? Is het niet een keer klaar om die club zo af te zeiken?
Best sneu.
Nieuw-Buinen is op deze site sowieso een veelbesproken club.
Berichten van hun fans getuigen zo erg van een visie vanachter een oranje bril dat het kritisch commentaar gewoon uitlokt.
Trots zijn op je club, dat is begrijpelijk. Maar zoals fans van Nieuw-Buinen over hun club praten, dit is gewoon sneu.
Ze vinden zichzelf zo goed, en als ze niet winnen dan ligt het overal aan maar nooit aan hun zwakke spel.
Als aanhangers en leden van die club elkaar hier dan ook nog eens voor rotte vis uitmaken, dan word je een makkelijk en vermakelijk doelwit. Zeker als je clubsite ook nog eens sneu is.