De basis, dat zijn wij
Naarmate het WK meer en meer geschiedenis wordt, krijg ik meer en meer een katterig gevoel. Goed, Nederland is tweede geworden, een mooie prestatie voor zo’n klein landje en als Arjen Robben die bal gewoon gestift had, had ik het nog moeten zien en we stonden met zijn allen achter Oranje en zelfs ik had een oranje T-shirt (Van The Famous Grouse), maar vanuit het buitenland klonk behoorlijk wat kritiek en ongelijk hadden de criticasters niet. Ik vind ook helemaal niet dat Bert van Marwijk het maximale uit zijn selectie heeft gehaald. Behalve de tweede helft tegen Brazilië waren het stuk voor stuk klotenwedstrijden en we zijn nu een land van schoppers. Net als in 2006.
De ironie wil dat Spanje het voetballen van ons heeft geleerd. De kern van dat team werd gevormd door Barcelona. Die Catalaanse club wordt getraind door Josep Guardiola en hij trekt de lijn door van de Hollandse School, die daar geïntroduceerd is door Johan Cruijff, Louis van Gaal en Frank Rijkaard. Met andere woorden. Spanje is kampioen geworden met óns voetbal. Zó hadden wij moeten spelen. Xavi en Iniesta cum suis lieten zien dat je verdedigende ploegen ook kunt slopen met combinatievoetbal, mits het baltempo hoog blijft. Dat konden wij ooit ook. Ajax voetbalde zo onder Cruijff en onder Van Gaal. Dat moeten Sneijder, Robben, Van der Vaart en Van Persie toch eveneens kunnen? Ik heb best een leuk WK gehad, maar ik wil niet meer met plaatsvervangende schaamte voor de buis zitten als het Nederlands elftal speelt.
Ik wil dat mooie voetbal terug.
Daarvoor moeten we beginnen bij de basis en de basis, dat zijn wij, de amateurs. Als het bij ons niet goed zit, wordt het nooit wat. Wij vormen de humuslaag waarin talenten kunnen groeien en doorstromen naar het betaald voetbal. Als wij nu zorgen dat in alle klassen, op elk niveau, het combinatievoetbal dé stijl wordt, dan komt het succes vanzelf. Ik wil nu afspreken dat we opleidingsplannen op de brandstapel gooien en de jeugd weer de ruimte geven om te pingelen. Zowat elk gezin bezit het boek: ‘En als we nou weer eens gewoon gingen opvoeden’. Dat leggen we bij mamma op het nachtkastje en pappa doet zijn Playboy’s bij het oud papier en gaat lezen in: ‘Als we nou weer eens gewoon gingen voetballen.’
Het is een lange weg, maar het is tegelijkertijd simpel. Vanaf de F-jes tot aan het eerste wordt de opstelling 4-3-3, domweg omdat je dan de beste veldbezetting hebt. De links- en rechtsbuiten mogen negentig minuten lang proberen hun directe tegenstander uit te spelen en de rest lost alles voetballend op. Trainingen bestaan hoofdzakelijk uit partijspel. Ik heb dat eerder gezegd: het Barcelona onder Cruijff deed niets anders. Twee tegen twee, drie tegen acht, zes tegen negen, vijf tegen vijf, vier tegen tien, noem het maar op. Dag in, dag uit. Michael Laudrup klaagde steen en been omdat het zo saai was, maar ze wonnen met droomvoetbal de Champions League.
Ik weet dat het belachelijk klinkt uit mijn mond, afkomstig als ik ben uit de Veenkoloniën en groot geworden met Gier-, Peun- en Jengelvoetbal. Bij ons was het: als je niet om de tegenstander kon, dan er maar doorheen. Schoot ik naar links, dan ging de bal naar rechts en wanneer iemand een een-tweetje met mij aanging, stuiterde de bal via mijn scheenbeen uit. Als we acht tegen acht deden op een groot veld liepen we een kwartier te zoeken naar de bal, die ergens in de bosjes moest liggen. Wij trainden in T-shirts met teksten als ‘Bier heeft dit prachtige lichaam gemaakt’. Dat moeten we niet meer willen. Een supertechnicus als Wilbert stond bij ons linksback!. Nu had hij toentertijd een mentaliteit om op te schieten, al vond hij het zelf meevallen las ik een tijdje geleden op deze site (Nee, Wilbert, het viel helemaal niet mee. We werden er knettergek van), maar we hadden zorgvuldiger met hem om moeten gaan.
Ja, ik weet dat ik op deze plek heb zitten raaskallen over de zegeningen van het GPJ-voetbal en dat techniek niet belangrijk is en zo, maar bij deze beken ik mijn ongelijk. Ik kan me een discussie herinneren tussen onze toenmalige spits, Bé, een broer van Wilbert, die vond dat een vrije trap even buiten de zestien met gevoel moest worden genomen. Met de binnenkant van de voet kon je de bal zoveel effect geven dat hij om het muurtje draaide. Nee, zei onze verzorger, Bram, zo’n bal moest je blind op het doel knallen. De wreef erachter en zo hard mogelijk. Er was altijd wel iemand in het muurtje die bukte. Bé hief zijn handen in de lucht bij zoveel onbegrip.
Hij heeft al die tijd gelijk gehad. Noem het voortschrijdend inzicht, noem het een midlifecrisis, weet ik veel, maar we moeten af van die slash and burn-tactieken waarin we de beste voetballers bij de tegenstanders uitschakelen met een doodschop. Wij vinden dat alles mag, zo lang de scheidsrechter niet fluit. Dat is een domme gedachte. Strijd is goed, maar strijd is iets anders dan met gestrekt been op borsthoogte inkomen. We moeten gewoon zorgen dat we beter voetballen en dat kan maar op een manier. René van der Gijp vertelde bij VI Oranje dat Mark van Bommel in de eerste dagen bij Barcelona zijn ogen uitkeek. Ze deden acht tegen acht in de middencirkel!
Herman Sandman
Reacties (4)
Kijk Roel Muskee. Zelfde boodschap, andere verpakking.
Niet zuur, met humor en vol idealisme voor de toekomst.
Beste Herman,
Ben je niet bang dat dit een ietwat te romantisch beeld is?
Zelfs bij de amateurs draait het om winstpremies!
En je weet, zodra het commercieel wordt, telt schoonheid niet meer mee!
Geluk is een gevulde portemonnee en geen mooie uitspeelactie van de voorstopper van SPW.
Helaas maar waar!!!
Zolang er bij onbeduidende amateurclubs uit kleine dorpen nog mensen met geld hun succes willen kopen, wordt het amateurvoetbal nooit de mooie humuslaag waarop een paar schitterende bloemen bloeien.
En staan er nooit meer 2000 mensen langs de lijn bij een amateurwedstrijd.
Het hele voetbal is failliet en draait op zwart geld, gemeente geld of leningen, zowel bij profs als amateurs.
En toch blijven wij maar hopen dat PSV of Ajax ooit weer kampioen van Europa worden.
Je kiest het systeem dat het beste past bij de spelers die het beste team vormen. En dat is niet per definitie 4 - 3 - 3.
En voetballen? Ja, maar wel slim. De roep om mooi voetbal is te achterlijk voor woorden. Mooi voetbal heeft ons net zo min een wereldbeker opgeleverd als minder mooi voetbal.
Dat het nu niet lukte lag niet aan het feit dat het voetbal niet mooi was, maar omdat de ploeg simpelweg te zwak was. Echter, dát wisten we van te voren. Van deze selectie mocht niet meer worden verwacht. Hoewel de ploeg toch nog steeds gefaald heeft. De wereldtitel is namelijk het enige dat telt op zo'n toernooi. Wordt dat doel niet gehaald (ook al is het niet je doelstelling) dan heb je gefaald.
@ Wankmasterd
Ik weet niet of het een romantisch beeld is. We doen altijd net of mooi voetbal en resultaat niet synoniem kunnen zijn. Mijns inziens heeft Spanje bewezen, juist door de nadruk te leggen op combinatievoetbal en snelle balcirculatie elke tegenstander te kunnen slopen. Barcelona heeft de afgelopen jaren met fantastisch voetbal toch van allerlei prijzen binnengehaald? Het enige problemen van Spanje was dat ze er geen spits hadden lopen die er elke wedstrijd drie in joekelde.