De werkelijkheid onder een loep, vermengd met een beetje fantasie. Elke vrijdag worden in de rubriek Kunstgras Blues de belevenissen met F4 van FC Lewenborg beschreven. Het seizoen van F4 is inmiddels afgelopen, maar het leven gaat verder.
Kippenvel in Zoutkamp
Mijn zoon, speler van F4, stond een keer oog in oog met Louis Suarez. Zijn held. Tijdens FC Groningen – Ajax gaat de bal uit, Suarez loopt richting de boarding om hem te pakken en werpt onbewust een blik op de tribune. ,,Hij kijkt naar mij”, zegt mijn zoon zacht, en is duidelijk onder de indruk. De kans is klein dat de spits -nu op het WK actief voor zijn vaderland Uruguay-, hem daadwerkelijk zag. Maar ik gun hem dat kippenvelmoment, en laat het verder zo.
Ook ik stond een keer oog in oog met mijn eigen held, maar dat is geen voetballer. Bassist Graham Maby van Joe Jackson speelde op Pinkpop (1979), Torhout Werchter (1985), en een paar jaar geleden in de Oosterpoort in Groningen. Hij op het podium en ik in het publiek. En natuurlijk heeft hij mij niet gezien, maar ik hem wel.
,,Wat zou je doen als je Suarez zomaar op straat tegenkomt?”, vraag ik mijn zoon. ,,Een hand geven en dankjewel zeggen, maar ik weet niet of ik durf”, zegt hij eerlijk. Robben, Sneijder en Eto’o zijn ook helden van hem.
Zelf, als amateur-bassist van een Jazzorkest, hou ik het alleen bij Graham Maby. Eén held is genoeg. Toch is daar pas geleden een bijgekomen. Geen Stanley Clarcke, purist Victor Wooten of de ooit bij Miles Davis bassende Marcus Miller. Ik hou het dichter bij huis, bij Jeroen Vierdag, bassist van The Ploctones uit Amsterdam.
Het vreemde is dat ik deze jazzband nooit met eigen oren live heb gezien. Niet in broeierige bedompte Jazzcafés, ook niet op North Sea Jazz. Ik zag ze op televisie op een druiligere zondagochtend bij Vrije Geluiden van de VPRO. Dat maakte indruk. Mijn mond viel open van verbazing, wat die jongens speelden en hoe ze het speelden. En die bassist speelde geen bas, hij ís bas! Een nieuwe held.
Sindsdien volg ik The Ploctones maar vooral bassist Vierdag nauwlettend. Heb direct een CD gekocht, kijk regelmatig op hun site en hoop dat ze een keer in de buurt optreden.
Afgelopen zaterdag speelden wij in Zoutkamp op een feest van de uitbaters van jachthaven Hunzegat. Een warme zomeravond, de sfeer losjes en gezellig. Met een zon die in een roodvlammende lucht achter de horizon zakt is het gelukzalige zomergevoel compleet.
In het vrolijke publiek zit een persoon die me opvalt. Een bekend gezicht, maar waarvan? Ik kan het niet plaatsen. Basgitaar spelen is fysiek zwaar en vergt veel concentratie. Hierbij is geen plaats voor dit soort onbenulligheden, maar dit blijft me bezig houden. Opeens: ‘Het zou toch niet…, dat kan toch niet! Hier in Zoutkamp?’
Onze drummer twijfelt ook. ,,Vraag het hem gewoon”, adviseert hij nuchter. Net zoals mijn zoon het zal worden bij het benaderen van Suarez, word ik nu ook. Een beetje nerveus en opgelaten. Van mijn zoon verwacht ik dat niet, maar bij een volwassene moet schroom de sociale vaardigheden niet in de weg zitten. Dus ik naar hem toe.
‘Moet ik hem een hand geven en dankjewel zeggen’, denk ik ondertussen. Dat doe ik niet. De man in het publiek is inderdaad dé Jeroen Vierdag en blijkt de vriendelijk in eigen persoon. Kijkt niet gek op als een wildvreemde hem aanspreekt, is eerder blij verrast dan verbaasd omdat hij wordt herkend. In Zoutkamp. Hij is met zijn ouders op het feest en vermaakt zich prima met de muziek. Een kort en informatief gesprek.
Mijn vrouw vindt nog steeds dat The Ploctones die bewuste zondagochtend indruk maakten doordat ik de avond ervoor te veel had gedronken. En nog in een roes zat. Maar ik drink nooit te veel.
Albert-Jan Garama
Reacties (0)