Tieme Woldman: Degraderen

Geplaatst:
Tieme-Woldman

In allerlei dorpen en plaatsen denderen de platte karren met kampioenen weer door de straten en daartegenover heb je de dorpen waar op dit moment niet de grootste zorg is of Trump Noord-Korea aanvalt of dat Mattie en Wietze definitief uit elkaar zijn, maar waar ze wakker liggen van ‘moeten we nacompetitie spelen?’ of ‘degraderen we rechtstreeks?’ Het is al vaak gezegd omdat het gewoon zo verschrikkelijk waar is: nergens liggen vreugde en verdriet zo dicht bij elkaar als in sport. De mannen van ACV zijn afgelopen weekend kampioen geworden en hebben tot minimaal aanstaande woensdag een alcoholpromillage waar Bonnie St. Claire een puntje aan kan zuigen en de mannen van Musselkanaal, hun vrouwen, hun kinderen, hun verdere familie, hun buren, hun honden, hun katten en kanaries hebben geen nagels meer over van de zenuwen om de vraag of ze nacompetitie moeten spelen en zo ja, hoe ze daar doorheen moeten komen.

En zo zijn er vele ACV’s en Musselkanalen in voetballand. Als het een beetje meezit gaat Feyenoord volgende week op de platte kar over  de Coolsingel en als het een beetje tegenzit moeten de jongens van NEC hun vakanties vanwege nacompetitie uitstellen en nog even snel het boek Vechtvoetbal voor Dummies doorwerken en voor de zekerheid ook maar meteen Degraderen voor Dummies want dat is het verschrikkelijkste en zwaarste wat een voetballer kan overkomen. Gepoort worden terwijl je nieuwe vriendin langs de lijn staat is heel erg, maar dat is uiteindelijk maar een pijnlijk moment, degraderen is een heel seizoen lang misère.

Als degradant ben een jaar lang op iedere verjaardag het lachertje, word je in de plaatselijke supermarkt als laatste geholpen, draagt je vrouw of vriendin een zonnebril van het formaat spatscherm om op straat maar niet herkend te worden als ze naast je loopt, vragen je kinderen of ze een tijdje mama’s achternaam kunnen dragen, blijft er als je soep met lettervermicelli eet op miraculeuze wijze altijd L-O-S-E-R over, beantwoordt de vrouw van de sponsor jouw dubbelzinnige appjes ineens niet meer en krijg je op je werk alle k-klussen en willen ze je wegpromoveren naar de afdeling Kwaliteitscontrole als vierde assistent. Je hebt immers de eer van je dorp verkwanseld, je was een kwartje en bent een dubbeltje geworden, je bent uitgestoten, een drop-out, je hoorde bij een hogere klasse maar daar mag je niet meer meedoen omdat je niet langer goed genoeg bent, voor jou een ander. En in de lagere klasse zien ze je als indringer die hen wordt opgedrongen, eerst was je te goed voor hen en zag je hen niet staan, maar nu ben je afgedaald en moet je zo nodig met hen meedoen. Een gevalletje van ‘vooruit dan maar’ omdat het moet, maar verre van harte. Vooral omdat de kans bestaat dat je ‘m volgend jaar weer smeert en weer te goed voor hen bent. Dus een heel seizoen lang hoor je nergens bij. Altijd dacht je dat het alleen maar een praatje was, maar nu weet je: het zwarte gat bestaat echt en ik ben er met gestrekt been in gedonderd. Ja, zoals ik al zei: degraderen is een seizoen lang misère.

Maar het kan ook anders. De jongens van Moerse Boys 5 zijn laatste geworden in hun klasse, maar gingen evenzogoed feestvierend op de platte kar door Zundert. De misère spoelden ze al hossend met een fustje of wat van zich af en wat er verder in het volgende seizoen gebeurt zien ze dan wel weer. Kin omhoog en luid toeterend en proostend zongen ze: ‘Bonnie kom je buiten spelen?’ en toonden ons de kunst van met stijl degraderen.

Tieme Woldman

Reageren