Alex Wever: Winterstop

Geplaatst:

Drie maanden lang werd ik elke zaterdagochtend wakker met een gevoel dat ik als kind elke dag had. Een gevoel van vreugde, plezier en opwinding. Als  kind gingen we dan naar opa en oma, waarbij ik wist dat ik net iets te veel snoepjes ging krijgen. Volgens mijn ouders dan, ikzelf vond eigenlijk stiekem dat er nog wel wat bij had gekund. Wat mijn opa overigens ook vond, maar dat mochten mijn ouders niet weten.

Maar nu, elke zaterdagochtend tussen half september en half december, is dat gevoel er weer zodra ik mijn ogen open doe bij het eerste straaltje licht dat tussen de gordijnen door komt. Vandaag mag ik weer de wei in! Gauw opstaan, wel rustig de tijd nemen voor een ontbijtje, en dan op zoek naar mijn sporttas die ik gisteravond al zorgvuldig heb ingepakt. Ik spring op mijn gammele fiets en rijd al piepend en krakend naar het plaatselijke sportpark.

Als ik de deur van de kleedkamer open zwaai, zie ik dat ik niet de eerste ben. Voor mij staan al enkele teamgenoten van middelbare leeftijd zich in hun iets te krappe voetbalshirtjes te hijsen. Wat mij opvalt is het kinderlijke plezier dat ze uitstralen. Mooi, ik ben dus niet de enige die onze zo gewaardeerde voetbalsport weer terug brengt naar zijn onbezorgde kindertijd. Ook ik pak snel mijn voetbalshirt uit mijn tas. Vreemd, het shirt lijkt met de week strakker te gaan zitten. Nou ja, het zal aan het wasprogramma dat mijn vrouw gebruikt liggen. Snel de kicksen onderbinden en dan klopt de scheidsrechter ook al op de deur. Tijd om de grasmat te betreden!

Na het eerste fluitsignaal leef ik mij uit als een koe die in de lente voor het eerst de wei weer in mag. Ik ren op en neer langs de zijlijn, wachtend op een splijtende crossbal van onze linksback. Tevergeefs overigens, want de enige keer dat onze linksback mijn sublieme loopactie opmerkt, is hij er zo van onder de indruk dat de bal over de zijlijn rolt nog voordat hij zijn pass kan geven. Ondertussen maak ik slidings dat het een lieve lust is. Helaas raak ik vaker een tegenstander dan de bal, maar dat komt doordat mijn teamgenoten hun mannetjes laten lopen en ik eigenlijk al geen kans heb om dat nog te corrigeren. Dan, vlak na de rust, weet ik het net zelfs te doen bollen. Uit een corner ploft de bal op mijn hoofd, waarna hij met een perfecte boog over de keeper in het doel belandt. Helaas zie ik onze eigen keeper de bal vloekend en tierend uit het net halen. Maar iemand had me dan ook wel mogen vertellen dat we de tweede helft de andere kant op voetballen.

Ja, wat waren dat heerlijke zaterdagen. En nu, nu is er de grote leegte. De periode die we als voetballer allemaal vrezen: de winterstop. Natuurlijk, er is tijd voor gezelligheid. We zitten aan kerstdiners en eten zoveel dat ons shirt straks al helemaal niet lekker meer zit. En we weten stiekem ook wel dat dit niet aan het wasprogramma van onze vrouwen ligt. We schieten wat vuurpijlen de lucht in, waarbij we een seconde later alweer spijt hebben van het geld dat we erin hebben gestoken. Maar dat heerlijke onbevangen, blijde gevoel  bij het opstaan? Nee, dat is er even niet.

Maar straks, over een paar weken. Dan begint het weer. Dan lokt weer de sappige groene grasmat met die heerlijke geur van vochtig gras. Dan dartel ik als Lionel Messi langs vier tegenstanders, schiet de bal als Cristiano Ronaldo uit een vrije trap stijf in de kruising. Strooi ik als Toni Kroos met passjes op het middenveld en blok ik als Giorgio Chiellini elke tegenstander die op mij af komt. Eerst nog even een paar weken winterstop, maar dan zal ik er staan. Dromen mag, toch?

Alex Wever

Reageren