Bertjan Smit: Nathan

Geplaatst:

Vroeger had je Pietro Vierchowod, Vinnie Jones, Rinus Israël, Johan Neeskens en Roy Keane. Types die op voetbalgebied een aardig strafblad opgebouwd hebben in hun voetbalcarrière. Dit deden ze vanuit eigen ingebouwde mentaliteit die haast gelijk stond aan die van Romeinse matadoren. Over mijn lijk dus. Spelers die je maar al te graag de eerste rang van het stadion wilden laten zien. Hun trainers waren maar al te blij, want moest er een tandje bij (of uit) dan kon men altijd op ze vertrouwen.

Aan het eind van de meet werd de stand opgemaakt en werden de nog aanwezige ledematen en tanden geteld en naast het aantal gewonnen punten gelegd. Meestal volgde er dan een blijde constatering. Nu gaat het met het voetbal in het algemeen en die in Nederland in het bijzonder al jaren bergafwaarts. Ja het is voor ons Nederlandse kunstgras voetballers niet meer te behappen in het fysieke geweld van vandaag. Een bak geld daar overheen maakt de zaak af, waardoor wij nog minder presteren dan Liechtenstein. Types zoals hierboven genoemd worden ook een zeldzaamheid. In Nederland helemaal. Ja ik kan Beugelsdijk nou eenmaal niet vergelijken met deze categorie. Mooi voorbeeld hoe ons niveau van voetbal er tegenwoordig voor staat is Nathan Rutjes. De met een Wicky de Viking kapsel getooide voetballer van Roda is in alles het tegenovergestelde van de eerder genoemde namen.

Nathan is zachtmoedig, altijd goed gemutst en zet zich altijd in voor de goede zaak, waarbij hij het randje nooit op zoekt. Ik zie Nathan voor mij in de kleedkamer vlak voor de wedstrijd. Nadat hij zijn haren nog even bij punt loopt hij bij zijn ploeggenoten langs om bij hun de veters te strikken. Met een aai over de bol geeft hij hun ook nog een veterstrikdiploma. Hij zoekt zijn plekje op en geeft zijn trainer het teken dat die mag beginnen. Bij het verlaten van de kleedkamer doet hij nog wat chloor in de wc-pot en sluit netjes de deur om zich aan te sluiten bij de rest. De pupil van de week neemt hem bij de hand en begeleidt hem naar het veld. Nathan zegt al sorry als hij iets te hard de schudt van de tegenstander. Wenst de scheids en diens vrouw een prettige wedstrijd om vervolgens zijn plekje op het veld in te nemen. Niet voordat hij de grassprieten net zo recht legt als zijn haren. Nathan blijft de onschuldige verdediger die, als er iets fout gaat tijdens de wedstrijd, keer op keer mea culpa roept. Hij is zo onschuldig dat hij regelmatig de eerste steen heeft geworpen.

Nathan is eigenlijk het prototype die al voetballend vrede kan brengen tussen Kim Jong-un en Trump. Zo kan hij ook laten zien dat hij toch kan voetballen. Nathan kan Hennis en Middendorp met gerust hart opvolgen. Zijn missies zullen meer dan ooit vredelievend zijn. Kortom, Nathan kan eigenlijk alles zijn behalve voetballer op topniveau. Laat staan met die over mijn lijk mentaliteit. Zijn opzichtige weggooi bal van afgelopen zondag typeerde dit alles. Zo is Nathan ook het voorbeeld hoe het Nederlandse voetbal er vandaag voor staat; als een zacht gekookt ei. Zul je net zien dat Nathan die het liefst hard heeft. Het blijft een bijzonder mens.

Bertjan Smit

Reageren