Clubmens (45): Irene Bos

Geplaatst: door

APPINGEDAM – Een onderwerp waarin er kort aandacht is voor mensen die betrokken zijn of zijn geweest bij hun club.  Spelers, supporters, bestuursleden, mensen bij de kassa, omroepers, programmaverkopers, kantine vrijwilligers, elftalleiders, trainers, verzorgers, grensrechters, scheidsrechters, kortom alles en iedereen wat maar met een club te maken kan hebben. Dit keer een gesprek met Irene Bos (33), secretaris van de Damster fusieclub DVC en komende uit een gezin met een zeer rijk Pelikanen verleden.

door Gert Meulman

Irene, wat is je eigen verleden bij De Pelikanen.

“Het Peli-clubgevoel is mij met de paplepel ingegoten, van jongs af aan werd ik, samen met mijn broer en zus wekelijks meegenomen naar de club door mijn ouders. Mijn vader zat toen in het bestuur en had de functie wedstrijdsecretaris. Mijn moeder was toen ook al betrokken en was een stuwende kracht in de kantine commissie. Mijn vader is helaas veel te vroeg overleden op 43-jarige leeftijd, ik was toen 11. Daarna ben ik zelf ook gaan voetballen en raakte ik nog meer verbonden met de club. Omdat we van jongs af aan wekelijks op het voetbalveld waren kende iedereen mij/ons. Een club-familie. Mijn moeder heeft vervolgens ook nog een aantal jaren in het bestuur gezeten als secretaris. Ook zij is helaas dit jaar overleden.”

Wat heb je gedaan en wat doe je op dit moment nog voor de club.

“Zelf ben ik op mijn 12e gaan voetballen met een aantal vriendinnetjes. Na een aantal jaren spelen werd ik benaderd om te helpen bij de jeugdtrainingen. Dat heb ik een aantal jaren met veel plezier gedaan. Eerst samen met andere trainers en leiders en vervolgens alleen en samen met een vriendin en/of vriend. Super leuke jaren gehad met de jeugd. Al gauw werd ik benaderd of ik de taak van het wedstrijdsecretaris op me wilde nemen. Deze taak heb ik op mij genomen en we zijn inmiddels een jaar of 15 verder. Zo’n 10/11 jaar geleden ben ik benaderd om zitting te nemen in het bestuur. Op dat moment was ik daar nog niet klaar voor. Toen er in 2010 weer een vacature was heb ik daar nogmaals goed over nagedacht en de grote stap gezet. Inmiddels zit ik dus al weer 7 jaar in het bestuur. Ik ben begonnen als algemeen lid, kreeg al gauw de portefeuille wedstrijdzaken en inmiddels ben ik sinds 2015 secretaris. Eerst dus secretaris van de Pelikanen en nu sinds een aantal maanden secretaris van DVC.”

De Pelikanen is de club voor je, hoe stond je tegenover de samensmelting van jouw club met Appingedam tot DVC.

“Zoals ik al aangaf is het clubgevoel met de daarbij behorende verantwoordelijkheden, met de paplepel ingegoten door mijn ouders. Ik ben ze daar heel dankbaar voor want ik voel me echt onderdeel van de vereniging. De fusie is natuurlijk al een aantal jaren een gespreksonderwerp geweest bij beide verenigingen, althans sowieso op bestuurlijk vlak. In eerste instantie was ik erg terughoudend en was ik van mening dat het niet nodig was. Ik heb destijds als bestuurslid ook tegen de plannen van de SJO (samenwerkende jeugd organisatie) gestemd. Ik heb veel tijd nodig gehad om te wennen aan het idee dat we samen zouden gaan. Vroeger, vooral in de tijd dat mijn vader in het bestuur zat, waren de beide verenigingen bijna water en vuur en had men geen goed woord voor elkaar over. Maar, tijden veranderen. De samenwerkingen op verschillende fronten is verder ontwikkeld (onderhoud, wedstrijdzaken vanwege het gezamenlijke gebruik van het sportpark) en vooral ook op bestuurlijk niveau werd er samengewerkt. De SJO kwam er. Ondanks mijn tegenstem ben ik wel vol vertrouwen verder gegaan met het uitvoeren van mijn taken. Ik had (en heb) er ook gewoon veel plezier in. De SJO liep goed en ondertussen werd er serieus onderzoek gedaan naar een volledige fusie. Een uitgebreide, kritische en zorgvuldige voorbereiding volgde en dat heeft geresulteerd in de daadwerkelijke fusie in juli van dit jaar. Inmiddels zijn we dus een aantal maanden officieel één club, en wat voor één! Een club van bijna 900 leden en een club voor iedereen. Natuurlijk lopen wij ook tegen kinderziektes aan maar over het algemeen zijn we allemaal zeer tevreden over de gang van zaken op dit moment.”

Wat zijn je verwachtingen en wensen voor de nieuw fusieclub.

“Inmiddels zijn we een aantal maanden verder. Ik probeer mezelf steeds vaker voor te nemen om geen verwachtingen te hebben. Of alles gaat zoals je zelf wilt weet je natuurlijk nooit. Wat ik (en velen met mij) hopen is dat we het familiegevoel van de Peli’s aanhouden. Het omkijken naar elkaar, elkaar bij naam kunnen noemen en respect voor elkaar, stonden en staan hoog in het vaandel. Ik hoop dan ook dat we deze wensen waar maken. Ik ben ook van mening dat we daar allemaal zelf bij zijn dus daar hebben we zelf invloed op. Ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in!”

Reageren