De vader van Alex Pijper

Geplaatst:

GRONINGEN – Een voetbalvader die ik graag mag is Alex Pijpers vader Jan. We zitten aan de keukentafel aan de rand van Lewenborg. De plek waar Alex opgroeit, in een overzichtelijke wereld. Met oog op het nog altijd aanwezige trapveldje waar vader en zoon menig uur doorbrachten. ‘Alex was een enorm energiek kereltje, hele dagen in de weer, niet moe te krijgen. Voetballen, dat was wat hij hele dagen wilde.’ Jan had op dat moment nog niet kunnen bevroeden dat zijn zoon het zou schoppen tot de hoofdmacht van FC Groningen.

door Ursula Sennema

Pijper senior groeit op in Spijk en Godlinze, in een gezin van tien kinderen. Vader is landarbeider, als jonge jongen helpt hij mee op het land. Voetballen doet hij van kleins af aan. Schoolplein, straat, veldjes. Wordt lid van VV Godlinze op z’n 15e, zo ging dat destijds en komt direct bij de senioren. Allemaal derby’s: Corenos, De Heracliden, De Fivel. In de onderafdeling. Hij wordt gezien ‘als een beetje een talent’ en gevraagd bij Poolster te komen voetballen, derde klasse KNVB. 18 inmiddels, tweebenig, acterend op het middenveld, goed schot, veel overzicht. Hij ontmoet tijdens een dansvond zijn toekomstige vrouw Grietje, uit Uithuizen. Tevens de plaats waar het jonge stel gaat wonen en waar Jan enige tijd de kleuren van Noordpool UFC verdedigt. Dochter Anita wordt geboren, het is 1968. Jan solliciteert bij de Nederlandse Spoorwegen voor de machinistenopleiding en hij wordt tot zijn grote vreugde aangenomen, wat inhoudt dat hij naar de stad Groningen dient te verhuizen.

Potetos

Hij wordt getipt bij Potetos te komen ballen, de club voor PTT-medewerkers aangevuld met spelers van buiten. Hele mooie tijd. Hij schuift een linie naar achteren. Is een goeie kopper, uit corners pikt hij z’n goaltjes mee, hij heeft lengte. Medespeler is Louis Koorenhof. Jan blijft er een seizoen of vijf. Het gezin verhuist naar Lewenborg en door NS-collega Nanno Kranenborg, destijds trainer/speler bij deze club ging hij hier voetballen. Zoon Alex ziet het levenslicht (1973). Lewenborg speelde destijds op de velden bij Van Starkenborgh. Pijper volgt de cursus voor jeugdtrainer, daarnaast is hij leider. Zijn weekenddiensten op de trein past hij zo veel mogelijk op het voetballen aan, dat zou altijd zo blijven.

Alex wordt lid bij FC Lewenborg, al vroeg wordt zijn talent zichtbaar, hij steekt er bovenuit. Maakt deel uit van een sterke lichting. Is op jonge leeftijd enorm gedreven, alles draait om de bal, hij móet voetballen. Grietje is de spil thuis en altijd van de partij als Alex voetbalt, uit en thuis. Jan is een seizoen leider van zijn zoon. ‘Ik heb ervoor gekozen om juist ook geen leider van hem te zijn, ik merkte dat je als vader heel kritisch kunt zijn, als ik vond dat hij te veel alleen deed, dan zei ik dat na de wedstrijd.’

Als C-junior wordt Alex gevraagd om bij GRC Groningen te komen voetballen, als tweedejaars C-junior komt hij bij de B-junioren. Ze spelen landelijk, jeugdvoetbal op hoog niveau met veel tegenstand. Een van de hoogtepunten is het afsluitend toernooi in Zeist om het kampioenschap van Nederland.

‘Nieuwe Ronald Koeman’

Pa Pijper voetbalt tot z’n 43ste in de hoofdmacht van Lewenborg. Dochter Anita (zij kiest voor handbal) krijgt verkering met Marco Waslander, later voetballer bij FC Groningen, Heracles en Go Ahead Eagles en thans amateurvoetbaltrainer in Deventer.

Alex blijft zich sterk ontwikkelen en in de kijker spelen. Hij komt uit voor selectieteams, speelt hierin samen met bijvoorbeeld Gerard Wiekens, insiders voorspellen de jonge Pijper een grote toekomst, ‘een nieuwe Ronald Koeman’ zo klinkt het. Bij GRC laat Henk Veldmate, ‘hij was echt één met Alex’, zijn oog op hem vallen en haalt hem in de A-junioren naar FC Groningen. De voetballer ontmoet op de havo Angela, een kampioene trampolinespringen. ‘Lex’ zal niet meer van haar zijde wijken.

De entourage wordt daarmee professioneler, de wereld harder, hij is tweedejaars B-junior. Ze voetballen tegen Ajax (met leeftijdsgenoot Clarence Seedorf) en Feyenoord, Grietje blijft de trouwe toeschouwer als Jan op de trein zit. Hij zit bij de Beloften, ze spelen in Zeist alwaar de groten van Oranje trainen. Komt daardoor in trainingspartijtjes tegenover Gullit en van Basten te staan.

Veteranen

Jan maakt de overstap naar de veteranen van GRC, door zijn vriend en collega Gerard Koop. Prachttijd, met veel goeie voetballers, mooie avonturen beleefd. Jan laat kiekjes zien; fraaie elftalfoto’s, hij is de pezige man met de blonde kuif. Duidelijk is dat de aimabele zeventiger enorm veel plezier beleefde aan het voetballen. Het spelletje, de fijne contacten, veel gewonnen, veel gevierd. Hij blijft voetballen tot hij als vijftiger het snelle fietsen ontdekt en omarmt.

Alex sluit aan bij de A-selectie van de FC. In 1992. Met spelers als De Wolf, Meijer, Lodewijks. Maakt z’n debuut onder Pim Verbeek. Hij houdt zich staande tussen de grote mannen. Krijgt een contract. En speelminuten. Hij is de balafpakker met de tomeloze inzet.

Kruisband

Als Alex 20 is, begint het gedonder met de rechterknie. Scheuren van de voorste kruisband. Van een pees wordt een nieuwe kruisband gemaakt. Revalidatie, gaat tijdje goed. Vervolgens problemen met de meniscus. Opnieuw operatie. Het houdt niet op. Achillespees afgescheurd, ditmaal linkerbeen. Teleurstelling op teleurstelling. Na hoop weer terugval. Moeilijk om op het hoogste niveau terug te keren. Hij wordt voor een seizoen verhuurd aan RBC Roosendaal, Wim Koevermans is hier trainer, eerste divisie. Speelt voor de beker tegen Feyenoord, in De Kuip. Henk Nienhuis die ‘m nog kent uit de periode dat hij directeur was bij FC Groningen, polst hem voor een komst naar De Langeleegte. Hij hapt toe. Tweejarig contract.

Jan denkt dat de kruisband nooit sterk genoeg is geweest om terug te keren op het hoogste niveau. ‘Achteraf, maar dat is achteraf, heb ik het idee gehad dat hij steeds te snel moest terugkeren op het veld en dat is niet bevorderlijk geweest voor het herstel. Er waren in die periode ook minder financiële middelen om dat te begeleiden, zoals dat nu is, terwijl de druk groot was.’ In de wedstrijd tegen Eindhoven gaat hij opnieuw door de knie en wordt duidelijk dat het boek betaald voetbal is gesloten. 1998, 25 jaar.

Vader en zoon bespreken hoe verder. ‘Alex had zich al die jaren volledig op betaald voetbal gericht, school was bijzaak. Door mijn baan bij de NS was hij met dit werk opgegroeid en koos hij uiteindelijk voor de opleiding tot conducteur. Jazeker maakte dat me trots, direct werd duidelijk dat dit werk ‘m goed lag. Alex is sociaal, kan goed met mensen.’

Gemis

Verdriet en onzekerheid is er in 1998 als Grietje ernstig ziek blijkt. Een hele klap voor het gezin. Iets wat je je niet voorstelt als je samen begint en ouder wordt. Ook voor Alex die een speciale band met haar heeft, door het voetbal dat ze zo intensief samen beleven, ze lijken op elkaar, ze heeft goede invloed op hem. Na hoop keert de ziekte als een dief in de nacht terug. In 2006 overlijdt ze, 59 jaar jong. Groot gemis.

Jan stopt in 2010 bij de NS. Hij had zich inmiddels opgewerkt tot allround-machinist. ‘Dat me dat gelukt is, die opleiding doen, dat had ik als klein jochie niet durven dromen. Het was helemaal mijn wereld. Het reizen, de collega’s, de techniek die erbij komt kijken. Het allermooist vond ik de locomotieven. 42 jaar heb ik het gedaan en altijd met zoveel liefde.’ Op het fotoboek van het afscheid knipt Alex, als gebruikelijk ritueel bij afscheid, de dienststropdas van zijn vader door.

Amateurs

Alex meldt zich in seizoen 1998/1999 bij de amateurs van Omlandia in Ten Boer, waar hij en Angela twee jaar eerder neerstreken. Bij de wit-blauwen zijn ze wat blij met zijn komst. Bafloër Jan Potma is trainer. ‘Op de eerste training dachten we: zo hé, die jongen kan wel wat. Hij legde een bal over veertig meter in een keer op je stropdas’ aldus een medespeler van destijds. Na een paar seizoenen en een poosje in het vierde elftal en in de zaal bleek dat doorvoetballen niet langer ging en werden de voetbalschoenen opgeborgen. Hij werd leider van het vijfde en supporter van zijn dochters.

Een anekdote die de interviewster niet vergeet is toen Omlandia rondom het jaar 2000 aantrad tegen VV Middelstum, competitie. Een speler van Middelstum had zich vooraf enorm verheugd toen hij ontdekte dat Alex Pijper op het wedstrijdformulier stond. Echter. Oog in oog met Pijper nam emotie de overhand. De jongen stopte ineens, voet op de bal, en zei met overslaande stem en vochtige ogen: ‘Potverdorie, Alex Pijper, jij bent mijn grote idool!’ Dat hij zijn held op veel te jonge leeftijd in het amateurvoetbal tegenkwam; zo had het niet mogen gaan.

Familie en fietsen

Jan blijft vandaag de dag kilometers maken. Niet meer op de trein, maar op de racefiets (jaarlijks 7000 kilometer) en in de winter op de hybride (nog eens 2500 kilometer). Hij laat trots zijn witte tweewieler zien, echte Wilier, Italiaans merk. Een ritje over de dijk via Delfzijl naar Spijk of richting Uithuizen, gedag zeggen tegen een broer of zus. Hij fietste de Elfstedentocht, de tocht der giganten die hij ook tweemaal schaatste. Is aangesloten bij de Toer Fietsclub Winsum en maakt lange tochten waar hij enorm van geniet. Zoals de Noordzeeroute langs de kust of de Wierdentocht in Groningen. Met vier NS-collega’s vormt hij nog een fietsclubje. Veluwe, Limburg; de mannen blijven trappen.

Nog veel vergulder kijkt Jan wanneer hij wijst naar de portretten van zijn kinderen en kleinkinderen. De twee zoons en dochter van Anita en Marco en de twee dochters van Alex en Angela. Waar mogelijk staat opa langs de lijn ze aan te moedigen. Op de fiets natuurlijk. En wie goed kijkt naar die blonde meisjes – de een lijkt op Alex met veel inzet en passeerbewegingen, de ander is vooral sociaal en heeft oog voor medespeelsters – die ziet: bij de familie Pijper wordt het voetbal doorgegeven.

Reacties (5)

  1. vakantieman zegt

    Wat een mooi en positief geschreven verhaal over een zeer sportieve voetballer . Jan , ik heb je mee mogen maken als speler van het spoor elftal van Groningen , in de zomeravond competitie , toernooien in heel Nederland hebben we gespeeld , en wat heb ik daar altijd van genoten . Met jongens als Dijkema , Kuper , Pastoor , Koop , De Jong , Feikens , Kranenborg , en de mindere goden zoals De Hoop , Pijlman en ikzelf . Mooie tijd was dat. Jan , ik hoop dat je nog lang en in goede gezondheid mag genieten van je pensioen . Een oud collega .

Reageren