Mark Postma: De lichaamstaal van Leeuwinnen

Geplaatst:

Vol verwachting zaten gisteren weer 2.110.000 kijkers voor de buis. De tweede wedstrijd, tegen het Denemarken van onder meer topspits Harder. Hoe presenteert het elftal zich na zondag? Kan het elftal van Wiegman zich wederom onderscheiden? Het verloop van de wedstrijd is bekend. Penalty? Ja. Katachtige reddingen van een uitblinkende keepster? Klasse. Slidingsbroekjes van de centrale verdedigsters? Kunstgras. Een doelgerichte spits die duimpjes in de lucht steekt? Met de lichaamstaal zit het wel snor.

En gelukkig is er dan Sherida Spitse uit Sneek. De speelster met een blik in de ogen die boekdelen spreekt. Een Leeuwin in opperste concentratie voordat ze aanvalt. Een arendsoog die de prooi op de radar heeft en wacht op het juiste moment. Ze straalt rust en kalmte uit. Het is vertrouwen, het komt goed. Bij iedere vrije schop, de hoekschoppen van links, iedere keer als ze aanlegt hetzelfde patroon. Ze stapt met een, twee voeten achter de bal, de witte Puma neuzen naar buiten, eerst links dan rechts. Vervolgens kijkt ze naar de goal, naar de keepster, naar de bal. Een rustige ademhaling. En ze kijkt nog een laatste keer voordat ze begint met een aanloop. Wat volgt is het neerzetten van het standbeen, een soepele zwaai met het rechterbeen, met binnenkantwreef de bal naderen en BAM! Vol overgave stelt ze haar lichaam in dienst van die technisch verfijnde rechtervoet. Het is precisiewerk. Een vrije schop in het zijnet. Een voorzet op het hoofd van een medespeelster. Een schuiver in de linkerbenedenhoek. GOAL!

Voetbalsters in een staat van optimale concentratie, die plezier, vertrouwen, vastberadenheid en doelgerichtheid uitstralen. Het hoofd, hart en lichaam werken samen en gaan volledig op in het moment. Op deze momenten is er geen ‘denker’ of ‘doener’. Niet moe te krijgen. Het is alsof je wordt gedragen. Of zoals de sportman van de 20e eeuw, voetballer Pelé het verwoordde: Tijdens de wedstrijd voelde ik een ongekende rust, een soort diepe vreugde. Ik rende zonder moe te worden: met mijn dribbels passeerde ik iedereen, het leek wel alsof ik door mijn tegenstanders heen liep. In vakjargon noemen ze dit wel flow. Ik spreek liever van, doen wat je goed kunt en wilt doen, zijn waar je wilt zijn en zijn wie je bent. Het is in ieder geval een uitermate fijne ‘staat’ voor het ontwikkelen van topprestaties. En een genot voor de kijker.

Dames, jullie lichaamstaal voor, tijdens en na de wedstrijd vertelt jullie verhaal. Echt, ontspannen, vastberaden en samen op jacht, op weg naar het schrijven van geschiedenis. Geniet er van!

Mark Postma

Reacties (3)

  1. ekster zegt

    Ik heb begrepen dat er ditmaal geen kunstgras, maar echt gras lag op het Kasteel.
    Dat duimpje in de lucht van met name Miedema en van de Sanden na een slechte pass of slechte balaanname mag wat mij betreft achterwege blijven.

Reageren