Mark Postma: Simply the best. En nu? Drie tips

Geplaatst:

‘Wij zijn kampioen, wij zijn kampioen, wij zijn kampioen!’, was de rode draad van drie prachtige voetbalweken. Wat een mensen, wat een oranje, wat een feest. Blijheid alom. Met, of zonder stem. Topsporters als entertainers. Als ware artiesten op een buitenluchtpodium. Dit keer niet in een voetbalstadion, omdat hier de akoestiek beter is. Eindelijk de haren een keer niet in een knotje of een staart. Of als je aanvoerder bent van zo’n familie natuurlijk. Dan geef je het goede voorbeeld, bedank je het publiek en jan & alleman, en zing je een (melo)liedje voor je teamgenoot.

Mensenkinderen, wat hebben we met z’n allen genoten. Wie had zich dit, drie weken geleden voor kunnen stellen? Presentator Gert van ’t Hof van de NOS in ieder geval niet. Deze zei zondag na afloop van de wedstrijd: “Sommige mensen nemen grote risico’s in het leven”, doelend op zij die een kampioenschap van de Oranje Leeuwinnen hadden voorspeld. Insiders wisten wel beter. Net als ex-bondscoach en grondlegger van professioneel vrouwenvoetbal in Nederland, Vera Pouw. Zelf had ik nog zo gehoopt op “Wij zijn één, wij zijn één, wij zijn één” als eindlied. Maar misschien komt dat over twee jaar: als we het WK van 2019 in Frankrijk ook weten te winnen. Voor nu zijn we gewoon de beste van Europa.

En nu?

Zodra het geluid van feestende successupporters, tweets van succes BN’ers en scorende succesjournalisten weer is verplaatst naar een andere hype, gaat vanaf vandaag de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal in stilte verder. Een cruciale fase in de evolutie van vrouwenvoetbal. Het enthousiasme is fijn, het succes smaakt naar meer. Maar iedere sportman weet ook, aan de top komen is makkelijker is dan er blijven.

In stilte zal er nu verder worden gewerkt aan het professionaliseren van het vrouwenvoetbal. Pakken we de inspiratie van de afgelopen weken aan, om de faciliteiten voor het vrouwenvoetbal daadwerkelijk voor de lange termijn beter te organiseren? Of gaan we terug naar de dagelijkse gang van zaken. Naar de voorbereiding van de mannenteams die nu, zo begin augustus, weer van start gaan. In hoeverre zijn we als voetballiefhebbers, clubs, gemeentes en bedrijfsleven echt bereid verantwoordelijkheid te nemen, om het vrouwenvoetbal gelijke kansen te bieden?!

Lees hier een drietal kleine tips om als amateurclub een eerste stap te zetten:

– Denk en beslis vanaf het veld in plaats vanuit de bestuurskamer, het gemeentehuis of de directiekamer. Het belangrijkste is dat voetbalsters, trainsters en ‘technische’ mensen zelf aangeven wat nodig is, om een vervolgstap te maken in de ontwikkeling. Zij zijn de experts en weten dondersgoed wat ze aan faciliteiten nodig zijn. Ga als bestuur dus niet denken voor de voetbalsters en wees geen beslisser van boven. Creëer een omgeving waarin ‘voetbal’ en ‘cultuur’ centraal staat, en faciliteer dit met een ‘structuur’ die macho’s en ego’s buiten de deur houden.

–  Ontwikkeling gaat van binnen naar buiten en op basis van intrinsieke motivatie boven extrinsieke motivatie. Stel daarom (ex)voetbalsters aan op de belangrijkste posities in je club. Zij kennen de ins en out. Zij kennen het gevoel, zijn er geweest. Kijk niet te veel naar behaalde resultaten/diploma’s uit het verleden of maatschappelijke cv’s. Stel mensen aan op basis van passie en karakter en ondersteun individuele- en clubontwikkeling van deze mensen. Activeer op basis van het hart. Faciliteer en begeleid als ‘bestuurder’ vervolgens op basis van het hoofd.

– Spreek de omgeving (mensen) aan op hun verantwoordelijkheidsgevoel: als docent zie ik het zo vaak in het onderwijs, als voetballer zie ik het zo vaak in het voetbal. Mensen van buiten die iets roepen over een sector en er zelf niet middenin staan. Mensen die zelf geen docent zijn en vertellen wat een docent moet doen, wat er moet veranderen in het onderwijs en noem maar op. Dit gebeurt ook in het voetbal, en ik zie het tijdens dit EK ook gebeuren in het vrouwenvoetbal. Ouders, journalisten en columnisten die zich ‘bemoeien’ met leiders/coaches/besturen/bonden, maar zelf geen verantwoordelijkheid nemen om er middenin te staan. Ik zie hierin heel veel kansen. Want ‘bemoeien’ is ‘betrokken’. Spreek mensen hier dus op aan. En vraag, of ze met hun unieke talenten iets willen betekenen voor het vrouwenvoetbal binnen je club J

Wat is jouw club van plan om volgend jaar ‘Wij zijn kampioen, wij zijn kampioen, wij zijn kampioen!’ met een vrouwenelftal te zingen?

Mark Postma

Reageren