Tieme Woldman: Grytsje in Oranje

Geplaatst:

Het enthousiasme spat uit het interview met zaalvoetbalster Grytsje van den Berg van KTP Nieuw Roden dat Wessel Aslander voor TweeNul.nl maakte. Zelfs zonder foto zie je bij de naam Grytsje een blonde blozende Friezin voor je die bulkt van het talent in om het even wat. Met zo’n naam sta je net zo gemakkelijk in de finale van The Voice, op de cover van Sports Illustrated als in de bekerfinale bij het dameszaalvoetbal. Grytsje, ik ben al een tijdje door de ‘kinderen krijgen’-fase heen, maar anders wist ik wel hoe ik een dochter zou noemen.

En dan zou ik later tegen mijn dochter vertellen dat ze naar Grytsje van den Berg vernoemd is, de beste zaalvoetbalster van haar tijd die desondanks niet in het Nederlands elftal speelde. ‘Omdat ze als onderwijzeres te druk was, moest ze voor Oranje bedanken,’ legde ik dan aan mijn dochter uit zonder dat ik het zelf begreep. Want sterspelers van het kaliber van Grytsje moeten altijd geselecteerd worden en spelen, ook als ze niet aan alle verplichtingen kunnen voldoen. Nederland is het ‘gelijke monniken, gelijke kappen’-land bij uitstek, maar in sport gelden andere regels. Of wij het leuk vinden of niet: uiteindelijk gaan talent en vaardigheden boven hard werken en aan verplichtingen voldoen. En wie het daar niet mee eens is, moet eens een boom met Berry van Aerle opzetten. Berry was een matig getalenteerde voetballer die zich keihard PSV en het Nederlands elftal in werkte, maar nooit klaagde over het vuile werk dat hij voor anderen opknapte of dat die anderen soms eens een traininkje lieten liggen terwijl Berry militaristisch afgeknepen werd. Sterker nog: Berry zei openlijk dat hij graag de gaten voor Romario, Van Basten en Gullit dichtliep zodat zij met hun talent de acties en goals konden maken die Berry nooit zou kunnen. En zo won Berry van Aerle vijf  landstitels, de Europa cup 1 en werd hij Europees kampioen en er zijn er niet zo heel veel die hem dat kunnen nazeggen.

Ja, een slimme jongen die Berry – ik zou wel weten hoe ik een zoon zou noemen – en ik hoop dat bondscoach Marius Privée van het dameszaalvoetbalteam zich Berry nog eens voor de geest haalt en dan Grytsje belt en zegt dat zij aan de hand van haar agenda zelf mag bepalen aan welke trainingen en verplichtingen zij meedoet. Zolang zij op de vloer maar het verschil maakt. Als Privée voet bij stuk houdt, kunnen wij indachtig Grytsje’s collega juf Ank alleen maar zeggen: ‘Dat vinden wij niet raar, dat vinden wij alleen maar héél bijzonder.’ Want talent maakt nu eenmaal het verschil in sport en heeft recht op privéleges en dat maakt de cirkel met de naam van de bondscoach weer mooi rond. Met Grytsje in Oranje kan Nederland zich opmaken voor de volgende boottocht door de grachten. Berry van Aerle zou het wel weten: hij zou maar wat graag het vuile werk voor Grytsje opknappen en over dat zij een keer een training mist, zou je hem nooit horen.

Tieme Woldman

Reageren