Vincent Muskee: Waarom ‘trainer van het jaar’ niet naar ON ging

Geplaatst:

Ooit had ik de taak de hoofdtrainer bij Oranje Nassau in Groningen aan te stellen, net zoals ik met talentscout Stadens met een lege portemonnee een selectie moest formeren die geen modderfiguur zou slaan in de Hoofdklasse. Geen sinecure, want de Hoofdklasse was toen de klasse van SC Genemuiden en HHC Hardenberg. En vooral van SVZW. De trainer vroeg ooit hoeveel budget we hadden voor de selectie, waarna hij zelf tussen de bekende neus en lippen door iets van drie ton zei, verwijzend naar de kosten van zijn selecte. Uit verloren we dan ook met 7-1. Drie ton – 3500 euro is en blijft een ongelijke strijd. Gelukkig was ome Joost er toen ook al.

‘Wij’ waren dagen van slag als er een scheidsrechter uit Brabant voor onze thuiswedstrijd was aangewezen. Die kosten moesten we namelijk zelf ophoesten, zoals we naar uitwedstrijden in een kleine bus gingen. Scheelde weer honderd euro. In iets dat het midden hield tussen een wat grotere uitvoering van de bekende bouwvakkersbusjes en een halve touringcar stonden we om de veertien dagen voor lul als de bus voorgereden werd in Rijssen, Hardenberg of Wierden. Aan de bus zagen ze het al: geen geld voor een fatsoenlijke bus, zal wel niks zijn.

Niks waren we nooit. We wonnen van Genemuiden en Excelsior’31. Vooral dat laatste mag wonderlijk heten. Onder aanvuring van trainer Dennis Demmers werden we onder de voet gelopen. Het koningskoppel Looms/Sepp speelde ons, met regisseur Jantje Michels, helemaal dronken, maar liet ons in leven. In de 88e minuut stonden we met 2-0 achter. Een uitslag waarmee we erg tevreden waren, 10-0 was een betere afspiegeling van de wedstrijd geweest.  In de 892 minuut schoten we voor de eerste keer op doel: 2-1. In de 93e minuut deden we dat nog een keer: 2-2. Edwin Roeters juichte alsof het de normaalste zaak van de wereld was: hij stak een vinger in de lucht.

We hielden Barneveld uit de Hoofdklasse. Nooit vergeet ik die blik in de ogen van libero Alfred Schreuder, toen hij ons sportpark opliep. Hij schudde wat met het hoofd en verwonderde zich na het eerste fluitsignaal over het publiek. Er waren 300, waarvan 275 uit Barneveld. Op een dinsdagavond. Maar: in Barneveld, een paar dagen later, hielden we de poort opnieuw gesloten en doelpuntte het ontluikende genie Thomas Careman en werden tweeduizend toeschouwers stil. Wij bleven in de Hoofdklasse, geen feest voor Schreuder, zijn broer Dick, Dick Kooyman en toen nog talent Sander van der Streek, die Tjerk Geersing niet een keer wist te passeren.

Mooie tijden. Terug naar de trainers. Toen bekend werd dat er een nieuwe trainer moest komen, stapelden de brieven zich in snel tempo op. De meeste bijzonder zwakke brieven met in elke zin een cliché en een schrijffout verdwenen zo in de prullenbak in Roden, anderen bleven liggen. Die van Fred de Boer bijvoorbeeld, de man die praat als Foppe de Haan. Doe je ogen dicht en je hoort Foppe. Hartstikkene zeker weten. We zochten een trainer met vooral een sociale inslag. Een sfeermaker. Misschien was Casper Goedkoop wel de beste sollicitant. In een hotel in Haren schoof hij anderhalf uur lang op imponerende wijze magneten over een bord. Na het gesprek wist ik echter niets van Casper zelf. Uiteindelijk werd het Henk Konings. De reden? Met Henk sprak ik pas na anderhalf uur voor het eerst over voetbal. Henk vertelde eerste over zijn kinderen, zijn werk, zijn vrouw, zijn achtergrond, zijn jeugd. Toen hij over voetbal wilde beginnen, kapte ik het gesprek af. Hij moest het worden. Klaar.

En dus kon de brief van Fred ook weg. Met moeite. Ik verscheurde de brief niet, legde hem keurig en met respect in de container restafval, onder een blik bruine bonen (over datum) en lege zakken chips. Het kiezen van een trainer is en gevoelskwestie. Ik schatte Fred in als te duur én dacht enkel aan mezelf. Ooit namelijk, had Fred laten weten dat staf en spelers van ACV (kan ook Be Quick zijn) geen broodjes kaas meer mochten eten op de wedstrijddag. En laat dat nou net het enige eten zijn dat ik zaterdag- en met genoegen en in overvloed- tot me nam. Dat moesten we dus niet hebben.

Met Fred, een van de meest sympathieke collega-trainers ooit, kwam het daarna goed en beter. Ik hoop dat hij trainer van het haar wordt. Dat hij een heel grote, zware medaille opgespeld krijgt en iedereen dan hartstikke bedankt. Het is je gegund Fred. En bovendien, ON was geen club voor je geweest. Je was veel te fanatiek.

Vincent Muskee

Reacties (5)

  1. likmedemoaze zegt

    Ah Muskee, wederom een mooi stukje tekst! Als speler was ik destijds erg blij met de aanstelling van Konings. Helaas hebben wij toen niet kunnen brengen wat er van ons werd verwacht, aan Henk lag dat echter niet!

    Blijf schrijven voor tweenul, Vincent!

Reageren