Voetbaldier: En toen kwam Shona

Geplaatst:

Dames en voetbal? Dat gaat niet samen. We zagen het afgelopen zomer toch overduidelijk tijdens het EK voor vrouwen? Okay, ze doen een spelletje met de bal. Maar voetbal mag je dat toch niet noemen? Ik weet wel hoe dat komt. Het lichaam van een vrouw is namelijk niet gebouwd voor het voetbal zoals wij mannen dat graag zien. Frisse jonge meiden trek je bovendien geen veel te wijde broek en shirt aan. Die stuur je met een paar honderd euro de Lange Nering in om je een paar uur later te laten betoveren door hun aangeklede schoonheid.

Het echte voetbal is voor mannen. Vrouwen hebben daar niets te zoeken. Kijk maar naar de historische beelden uit Engeland, de bakermat van het voetbal. Ons voetbal zoals we dat zelf hebben uitgevonden. Mannen in lange jassen op de tribune, sigaar in de mondhoek en gedisciplineerd juichen bij een overwinning. En op het strijdtoneel 22 kerels die zich volgens het spelregelboekje gedroegen. Een scheidsrechter hadden we destijds nauwelijks nodig. Weliswaar verloederde ons gedrag zich op én rondom het veld door de jaren heen behoorlijk, maar hoe het toch heeft kunnen gebeuren dat ook de vrouwen een plekje in ons voetbal hebben veroverd, zou ik niet weten. We hebben het blijkbaar laten gebeuren. En lijdzaam moeten we toezien dat voetbal niet meer van ons alleen is. We moeten het delen. Langs de lijn, thuis op de bank, op het veld, in de kantine. Ja…, zelfs in de businessclub.

De keerzijde van onze ongecontroleerde mannelijkheid is dat voetbal ons de kans heeft gegeven om ongenuanceerd alles maar te roepen wat we willen. Op een manier die eigenlijk niet bij ons past, maar die we ondertussen wel ruimhartig hanteren. En of we nou speler, supporter, sponsor of voetbalouder zijn, we schreeuwen, provoceren, schoppen, sleuren, spugen en slaan. We blijven niet meer met onze tengels van elkaar af en beledigen zelfs het arbitrale trio op onbeschofte manier omdat zij de spelregels wél kennen…, en wij niet meer. Het resultaat? Stilletjes aan schamen we ons steeds meer voor onze bijna onbeschofte mannelijkheid. We hebben er uitgebreid over gepraat, we hebben tig keer sorry gezegd en zelfs met blauwe ‘RESPECT’ bandjes om de bovenarm wedstrijdjes gespeeld. Niets hielp.

En toen, op 22 april 2017, kwam Shona Shukrula in een keurig door haar zelf gestreken scheidsrechterspakje het hoofdveld van Sportpark Ervenbos oplopen. Vrouwelijk schoon van slechts 26 lentes, gemiddeld een kop kleiner dan alle spelers, licht getint huidje en een paar ogen die dwars door alle kerels heen kijken. Ik viel meteen voor haar charme en toonde het respect dat ze vanaf het eerste moment afdwong. Met een minimum aan verbale inzet bleef ze twee keer 45 minuten de baas over 22 voetbaltijgers van Flevo Boys en SDV Barneveld, over een paar honderd toeschouwers, over de complete businessclub. Shona temperde onze onbehouwen mannelijkheid zonder dat ze de mannelijkheid in het voetbal van ons afpakte. Dat heet RESPECT zonder blauwe armbandjes!

Vrouwen en voetbal? Ik moet daar nog steeds een beetje aan wennen. Toch maak ik graag de uitzondering. Voor jou Shona. Als ik voortaan jouw scheidsrechterspakje strijk, fluit jij komend seizoen dan elke zaterdag op Ervenbos?

Voetbaldier

Reageren